GP Review: Heavy Rain

Bij GamesPress zijn we bezig aan onze tweede ‘tour’ door het ‘interactieve drama’ van ontwikkelaar Quantic Dream. De eerste ronde door het spel hebben we in zo’n 10 uur afgerond.

Pfoe, dat was me een partij spannend! Zonder iets over de afloop te verklappen (jammer dat sommigen het nodig vonden om uitgebreid op internet te verkondigen wie de origamikiller is), kunnen we zeggen dat het een geweldig intense spelervaring was. Een ervaring zoals we die nog niet eerder op de PS3 of op welke spelcomputer dan ook hebben beleefd.

Natuurlijk, we hadden Psychic Detective op de PS1 en Fahrenheit (van dezelfde makers als Heavy Rain) op de PS2, maar dit keer is het ‘genre’ toch wel naar een heel nieuw level getild. De lat voor volgende games in dit genre is door de dames en heren van Quantic Dream erg hoog gelegd.

Meer een boek dan een film
Belangrijk in Heavy Rain zijn de sfeer en de spanningsboog. Veel meer dan een interactieve film is deze game een soort boek. Qua diepgang en qua tempo van de verhaallijn in ieder geval. Zo maken we in het begin uitgebreid kennis met één van de hoofdpersonen. Ethan Mars is architect en heeft een mooie vrouw en twee leuke kinderen. Zo op het eerste gezicht heeft hij het goed voor elkaar. Het gezin woont in een mooi vrijstaand huis op een flink stuk grond.

Tijdens de intro van de game maak je kennis met Ethan, zijn gezin en zijn bezigheden. Deze introductie dient vooral om aan de besturing van Heavy Rain te wennen. Met de rechterstick sta je bijvoorbeeld op uit bed. Vervolgens loop je door met de linkerstick in de juiste richting te sturen en te drukken op R2 in de richting waar je heen wilt. Met L2 ‘lees’ je je gedachten en zie je dat Ethan graag eerst wil douchen voordat hij z’n kleren aantrekt of naar beneden gaat. Douchen, tanden poetsen en scheren hebben ook allemaal eigen knoppencombinaties.

Als je zo een tijdje in het huis het rondgelopen en een kopje koffie hebt gedronken, wat hebt geschetst en wat met je kinderen hebt gespeeld, ben je klaar voor de beproeving die er ligt. Want zo zonnig, zoetsappig en ‘Sims-achtig’ zoals het er in begin uitziet, blijft het niet lang.

Als je alles verliest
We zijn er getuige van hoe Ethan binnen 2 jaar de complete grip op zijn leven verliest. Als na een ongeluk met een auto zijn enig overgebleven kind wordt ontvoerd, heeft hij redenen genoeg om achter de ‘origamikiller’ aan te gaan.

Drie andere personages hebben zo hun eigen redenen om dat te doen. Norman Jayden, een FBI-profiler met een drugsverslaving, Madison Paige, een journaliste die aan insomnia lijdt en de astmatische Scott Shelby, een privédetective die in opdracht van de ouders van de slachtoffers de zaak onderzoekt.

De personages zijn zowel visueel als qua karakter bijzonder goed uitgewerkt, wat bijdraagt in de sfeer van de game. Je gaat echt meeleven met hun gevoelens en gedachten, wat de beslissingen die continu moet nemen geloofwaardig maakt.

De keuzes die je maakt voelen nergens geforceerd aan. Het verhaal ontvouwd zich natuurlijk, terwijl je de handelingen verricht waarover je personages nadenken. Handelingen uit Heavy Rain bestaan bijvoorbeeld uit het praten met andere personages, het bereiden van een maaltijd of het spelen met een bal. Triviaal, zo lijkt het op het eerste gezicht. Maar juist al deze handelingen geven de diepgang van een boek aan het verhaal.

Besturing
Van tijd tot tijd komt het personage met wie je op dat moment speelt in een situatie waarin het verhaal in een stroomversnelling komt. Je zult dan regelmatig vlug moeten reageren op een situatie, omdat die anders wel eens uit de hand kan lopen. In situatie waarin je onder een dergelijk druk staat, zijn de knoppencombinatie gelukkig meestal niet al te ingewikkeld om uit te voeren: naar links drukken, naar rechts, rondje, vierkantje, enzovoorts…

De besturing is over het algemeen goed te doen, al vergt het wel wat gewenning. Soms kost het wat moesten om je personages te positioneren voor een object waarmee je een handeling uit kunt voeren. Deze kleine problemen vallen echter in het niets bij de meeslepende ervaring die het verhaal vormt.

Dat verhaal wordt vertelt via de genoemde personages, die je om beurten ‘bestuurt’. Er zijn 7 hoofdstukken die elk 10 scènes omvatten. Je krijgt bij een gemiddelde spelsessie echter maar zijn 50 to 60 scènes te zien, omdat deze afhankelijk zijn van de keuzes die je maakt.

22 eindes
Het spel komt natuurlijk het ‘echtst’ over bij de eerste keer dat je het speelt, maar biedt genoeg uitdaging om meerdere keren te doorlopen. Je wilt tenslotte zien wat voor invloed andere keuzes die je maakt hebben op het spelverloop. Een tip bij een volgende spelsessie is om een duidelijk doel voor ogen te houden, waar je je beslissingen op baseert. Dit om te voorkomen dat je maar gewoon andere beslissingen gaat nemen dan tijdens je eerste ‘tour’ door de game. Zo kun je proberen alle beproevingen waar Ethan voor komt te staan, te halen of probeer je juist als politie zoveel mogelijk bewijsmateriaal tegen de killer te verzamelen. Het verhaal verloopt steeds volgens dezelfde opbouw, maar je beslissingen hebben invloed op specifieke scènes en uiteraard op het einde dat je krijgt. Er zitten 22 eindes in de game en om ze allemaal te zien, moet je heel wat uren in deze game investeren.

Zoals inmiddels wel duidelijk is, is dat dit een game op zich is. Niet echt te vergelijken met andere games. Misschien zelf wat traag als je gewoonlijk shooters speelt. Maar het is een prachtige ervaring, die je meezuigt tot de laatste minuut. Bij GamesPress wilden we na de eerste sessie onmiddellijk wéér spelen. Al was het alleen maar om te proberen of we alle personages tijdens een tweede keer in leven konden houden.

Tot besluit
Tot slot nog een opmerking over de voice-acting. Die is behoorlijk goed. Ook in de Nederlandse uitvoering, waar bekende namen als Carice van Houten, Frank Lammers, Egbert-Jan Weber en Derek de Lint de stemmen voor hun rekening nemen. We hebben niet eerder meegemaakt dat er in een game zo heerlijk de vloeken in je moerstaal om de oren vlogen. Ook voor gamers die meestal niets van Nederlands in hun game moeten hebben, is de keuze voor Nederlands bij Heavy Rain een serieuze optie. Het zorgt ervoor dat je alleen nog maar dieper vast kunt bijten in het verhaal, doordat je niet met ondertitels mee hoeft te lezen.