Review Vancouver 2010

Op 12 februari is het weer tijd voor de Olympische Winterspelen. Het is alweer vier jaar geleden dat we konden genieten van winterse sporten als schansspringen, rodelen, langlaufen en alpine skiën. SEGA brengt ons met Vancouver 2010 de officiële game van de spelen zodat we ook zelf kunnen strijden om het goud. De titel van ontwikkelaar Eurocom heeft de slogan: “Pain is temporary, glory is forever” meegekregen. De vraag is of de pijn hevig zal zijn of dat de zoete smaak van de overwinning die zal doen vergeten?

Uitgeklede versie
Helaas zijn niet alle bovenstaande sporten terug te vinden in Vancouver 2010. De officiële videogame van de Olympische Winterspelen kent in totaal 14 evenementen die bestaan uit 8 verschillende sporten. Dat zijn er helaas een stuk minder dan op de echte spelen waar wel 15 sporten aanwezig zijn, bestaande uit 40 verschillende evenementen. Overigens zijn dat er nog wel een stuk meer maar dat komt omdat de meeste evenementen worden georganiseerd voor mannen én vrouwen. In de videogame van Vancouver 2010 kunnen we ons wél vastbijten in alpine skiën, freestyle skiën, snowboarden, shorttrack schaatsen, rodelen, bobsleeën en skeleton. Sporten als ijshockey, biathlon, langlaufen en curling zijn niet terug te vinden. De reden hiervoor is dat Eurocom een beperkt aantal sporten goed wou uitwerken in plaats van heel veel middelmaat brengen. Hoewel dit klinkt als goede bedoelingen, blijft het een feit dat het een tegenvaller is.

Je duim
Op papier hebben we op zich nog wel een aardige lijst disciplines waarmee we voor goud kunnen strijden, in de praktijk valt ook dat tegen. De verschillen tussen de sporten zijn namelijk niet voldoende. Het rodelen, bobsleeën en skeleton zijn bijvoorbeeld nagenoeg identiek aan elkaar. De manier van starten verschilt maar uiteindelijk komt het erop neer dat je in die drie disciplines van dezelfde baan naar beneden glijdt, met eenzelfde besturing. Ook het skiën en snowboarden verschillen nauwelijks van elkaar. Verwacht wat dat betreft ook geen capriolen in de halfpipe want het is allemaal van de piste af. Dan is er nog het shorttrack schaatsen waarin het verschil bestaat uit de 500 meter of de 1500 meter. Nauwelijks variatie om de beperking in het aantal disciplines te rechtvaardigen. Het schansspringen en freestyle skiën brengen gelukkig nog wat gevaar in de lucht. Olympische games staan over het algemeen niet bekend om verfijnde gameplay en het spook van “kruisje, kruisje, kruisje”, lag ook nu weer op de loer. Gelukkig zijn de evenementen die Vancouver 2010 gehaald hebben over het algemeen gericht op snelheid en is het ‘kruisje-rammen’ redelijk beperkt gebleven. In diverse evenementen moet je echter wel flink rammen om direct na de start snelheid op te bouwen en bij het shorttrack is de knop nog nadrukkelijker aanwezig in de gameplay. Gelukkig blijft het daar bij verder bij maar als je vaak achter elkaar aan een nieuwe race begint, zul je je duim toch wel gaan voelen.

Het eremetaal
Misschien denk je nu dat Vancouver 2010 wel even overwonnen zal worden maar niets is minder waar. De disciplines zijn lastig om het mild uit te drukken. Er ligt een enorme uitdaging voor hen die geen goud willen maar platinum. Om te beginnen zijn er challenges die in drie ‘trees’ zijn opgebouwd; makkelijke, gemiddelde en moeilijke uitdagingen. Je moet hierbij denken aan binnen een bepaalde tijd van de piste af, een parcours afleggen met een verplichte gemiddelde snelheid en nog veel meer. De challenges zijn gelukkig wel divers en moeilijk om te halen. Ook bij de makkelijke challenges zul je wel even nodig hebben om die te volbrengen. Vervolgens is er de singleplayer die bestaat uit losse disciplines of een selectie daarvan. Allemaal achter elkaar is natuurlijk ook mogelijk. Er is geen moeilijkheidsgraad maar de AI van de tegenstander laat weinig tot geen fouten toe. Je moet echt geconcentreerd aan de slag, wil je de virtuele gouden plak binnen halen. Zo waren wij bij het schansspringen blij met een sprong van 141 meter. Echter telt bij het schansspringen ook de afzet, windrichting, balans en de landing en bij elkaar genomen deed de computer dat tientallen keren beter. Toegegeven, oefening baart kunst! Het lijkt wel sport. Buiten de uitdagende AI is het echter ook zo dat de besturing niet altijd lekker is. Met name het rodelen, bobsleeën en skeleton zijn erg frustrerend. In de bochten is het zaak om juist te ‘hangen’ om niet uit de baan te schieten maar echt gevoel ermee krijgen, is ons tot op heden niet gelukt. Telkens was er weer een crash of juist een trage tijd en de gouden plak voor deze disciplines is dan ook nog ver weg.

Alleen is ook maar alleen
Uiteraard kent deze titel ook een multiplayer en die is eigenlijk net als de singleplayer maar dan tegen de rest van de wereld. Je kunt kiezen voor het aanmaken van een evenement waarvan je de host bent of je selecteert een reeds bestaande game vanuit de lobby. De verbinding was voor onze uitgebreide sessie goed te noemen en tegenstanders waren steeds redelijk snel gevonden. De tijd moet uitwijzen of dat ná de hype van de Winterspelen nog steeds zo zal zijn. In de multiplayer kun je met maximaal vier spelers tegelijk spelen en indien dat er minder zijn, wordt de rest aangevuld met computer spelers. Je kunt er wel voor kiezen om maar één menselijke tegenstander toe te laten maar omdat het aantal altijd aangevuld wordt door de computer, strijd je altijd tegen drie tegenstanders. De evenementen duren steeds maar kort en door het beperkte aantal tegenstanders zullen de onderlinge krachtmetingen steeds van korte duur zijn. Omdat het gebrek aan variatie blijft knagen in deze titel zal ook de online alleen de fanatiekelingen aan zich weten te binden. Door de opzet van de game heb je nooit het idee dat je deel uitmaakt van een groots evenement. Er had hier duidelijk meer in gezeten.

First Person Slalom
Visueel doet Vancouver 2010 het goed. De sporters zijn gedetailleerd weergegeven en ook de omgevingen en toeschouwers zien er goed uit. Het menu is daarentegen wat saai te noemen maar verder zijn natuurlijk zijn de officiële logo’s en kleuren keurig in de game verwerkt. Als je een piste of schans af raast, zul je echt een waas en strepen in het beeld zien die het effect van snelheid weergeven. Helemaal spectaculair is dat in first person view die nu ook te selecteren is. Met cirkeltje schakel je deze in waardoor je alles vanuit een persoonlijker perspectief zult beleven. Het geluid is ook prima in orde met wat rock tracks die het menu begeleiden en de effecten zijn een goede ondersteuning van de actie. Zo is er natuurlijk het geluid van de baan af roetsjen maar ook de sporters hoor je diep ademhalen vóór de inspanning. Verwacht van de sporters overigens geen bekende Nederlanders. Je speelt met willekeurige karakters die onder je eigen PSN naam aan de start verschijnen. Uiteraard kun je hierbij kiezen voor diverse landen.

Conclusie
Vancouver 2010 is de officiële game van de Winterspelen maar dat label is geen excuus voor het gebrek aan variatie. Wat betreft de licensie voor de Spelen is het de enige in zijn soort maar sportliefhebbers kunnen in veel gevallen beter uitwijken naar andere titels. In de basis is Vancouver 2010 een serie aan elkaar geplakte evenementen en het Olympisch gevoel ontbreekt. Grafisch is dit de betere Olympische titel meer door het beperkte aantal disciplines waarin dan ook nog veel van hetzelfde zit, zal deze game na de winter verdwijnen als sneeuw voor de zon.

Pluspunten:
+ De officiële Vancouver 2010 titel
+ Goede grafische prestatie

Minpunten:
– Te weinig variatie
- Te moeilijk voor de casual gamer
- Beperkte herspeelwaarde

Graphics 7/10
Verzorgde omgeving, toeschouwers en gedetailleerde omgeving. Menu is saai te noemen maar de Vancouver sfeer is herkenbaar.

Sound 7/10
Rock tracks en sportgeluiden zijn op hun plaats. Prima prestatie.

Gameplay 5/10
Het ‘kruisje-rammen’ is gelukkig minder aanwezig maar nog niet verdwenen. De besturing laat wat steken vallen, zeker in de bobslee en vergelijkbare disciplines.

Lifespan 4,5/10
Vancouver 2010 heeft niet genoeg te bieden. Het aantal disciplines is beperkt maar ook de onderlinge verschillen daarin zijn minimaal. Challenges zullen je even zoet houden maar daarna is er niet veel meer te beleven.

Eindcijfer
5,5/10

Lees het originele bericht:
Vancouver 2010 review