White Knight Chronicles review
Role Playing Games (RPG’s), je moet er van houden. Gelukkig voor ontwikkelaar Level-5 (en uitgever Sony) zijn er binnen de redactie enkelen die zich met veel plezier bezighouden met RPG’s. White Knight Chronicles valt ook onder deze categorie en is door ons aardig onder handen genomen. Maar weet deze RPG, welke oorspronkelijk dateert uit eind 2008, onze aandacht vast te houden of wordt deze overrompeld door de release van mastodont Final Fantasy XIII?
We willen graag iets kwijt over ontwikkelaar Level-5. Naast het bekende Square Enix zijn er nog veel andere RPG-ontwikkelaars. Level-5 is er een van. Maar het bijzondere aan Level-5 is dat ze al een aardig repertoire heeft en White Knight Chronicles niet hun eerste RPG is. Het repertoire van Level-5 bevat o.a. het zeer geslaagde Dark Cloud en Rogue Galaxy voor de PlayStation®2, en Jeanne d’Arc voor de PSP™. Drie titels die ons tot op de dag van vandaag nog weten te bekoren. Onze verwachtingen van White Knight Chronicles waren dan ook aardig hoog gespannen.
Zoals wel vaker het geval is met JRPG’s (Japanese Role Playing Games) hebben de Japanners eerder de gelegenheid om deze games te spelen dan wij. White Knight Chronicles is geen uitzondering. Wat wij wel uitzonderlijk vinden is de tussenliggende periode. Meer dan een jaar hebben we moeten wachten op het in Japan zeer succesvolle White Knight Chronicles. We begrijpen ook wel dat de lokalisatie van een game enige tijd vergt, maar 14 maanden vinden wij wat aan de lange kant. Dat de timing dan ook nog eens niet de meest ideale is vanwege de release van Final Fantasy XIII, maakt het er niet beter.
Traditiegetrouw I
Met name JRPG’s worden gekenmerkt door enkele factoren die over het algemeen genomen traditiegetrouw altijd terug te vinden zijn. Net als de vertraging in lokalisatie is White Knight Chronicles ook hierin geen uitzondering. Het verhaal wordt in een vlot tempo uit de doeken gedaan. Het koninkrijk Balandor staat aan de vooravond van een groot feest ter ere van prinses Cisna en hopelijk een akkoord tot vrede met een ander vijandig koninkrijk die blijkbaar verantwoordelijk was voor de dood van de koningin van Balandor en tevens moeder van prinses Cisna. Dat het feest verstoord wordt door een derde gemene partij, de Magi, die erop uit zijn om een magisch voorwerp te bemachtigen brengt het verhaal in White Knight Chronicles lekker op gang. Onze held Leonard, een knaap die eigenlijk alleen maar wat vaten wijn kwam brengen voor het feest, moet het koninkrijk redden van de Magi.
Leonard hoeft het natuurlijk niet in zijn eentje te doen. Met de hulp van enkele party members, waaronder een door jou aangemaakt personage waar we het later nog over zullen hebben, en zoals de titel al doet vermoeden een speciaal wapen, moet hij zijn best doen om prinses Cisna te redden. Een ras uit de oudheid, de Ancients, hebben een speciaal wapen achtergelaten in de vorm van een White Knight armor. Leonard draagt een soort van handschoen waarmee hij tijdens gevechten het speciale wapen kan oproepen om vervolgens het armor zelf aan te trekken. Dit deed ons erg denken aan Jeanne d’Arc waar we iets dergelijks ook al zagen. Leuk om te vermelden is dat onze White Knight zo groot is als een huis en ingezet kan worden om de grotere en sterkere vijanden met de grond gelijk te maken. We zeiden het al, een oud recept dat hoe simpel het ook is altijd wel lijkt te werken voor degenen die zich kunnen vinden in sprookjes met ridders, prinsessen, en draken van schoonmoeders.
Traditiegetrouw II
De gameplay in White Knight Chronicles volgt gedeeltelijk het gebruikelijke recept. Traditiegetrouw zou je verwachten dat de gevechten Turn Based zijn. Voor ieder personage kies je uit welke actie hij of zij uitvoert, en welke vijand je hiervoor als target selecteert. White Knight Chronicles lijkt de richting van Final Fantasy XII op te gaan, met een vleugje Real Time. Net als in het twaalfde deel van Final Fantasy bestuur je alleen de leider van het groepje. Tijdens de gevechten kies je uit een menubalk welke acties hij moet uitvoeren, en de overige party members gaan op automatische piloot hun eigen gang. Wat de automatische piloot betreft kun je natuurlijk de acties instellen hoe je overige party members te werk gaan. Zijn ze meer ingesteld op het ‘healen’ van je party of zijn ze meer gefocust om alles uit de kast te trekken om koste wat het kost de vijanden naar het hiernamaals te helpen. Aan jou de vrijheid om dat in te stellen naar wat jij lekker vindt spelen. Wat betreft de party leader gaat het zelfs nog iets verder.
Je kunt per personage ’skills’ vrijspelen door middel van verworven EXP. (Experience Points) tijdens gevechten. Bij het verkrijgen van EXP. krijg je tevens zogenaamde Skill Points. Deze punten kun je besteden om skills vrij te spelen. De skills variëren van verschillende soorten aanvallen bij gebruikmaking van het zwaard tot elementaire toverspreuken. Deze verkregen skills kun je inzetten in de bovengenoemde speciale balk die je te zien krijgt tijdens gevechten. Wanneer je terecht komt in een gevecht, dan ben je dus beperkt in de keuze van aanvallen die jij hebt ingesteld op die speciale balk. Gedurende de verschillende gevechten ontvang je Action Chips (AC). Sommige aanvallen vereisen een aantal AC. Dit betekent dat je soms eerst een paar ‘gewone’ aanvallen zult moeten doen om AC te verzamelen om daarna een sterkere aanval uit te voeren. Een sterkere aanval kan bijvoorbeeld een zelfgemaakte combo zijn. Met de vrijgespeelde skills kun je zelf combo’s programmeren. Zo kun je een standaard slag met je zwaard combineren met een drievoudige aanval, afgesloten met een vuurbal. Deze combo sla je op om vervolgens in de speciale balk gezet te worden. Hoe zwaarder de combo, hoe meer AC het kost om ‘m in te kunnen zetten. De held van het verhaal, Leonard, heeft ook toegang tot de White Knight. Deze kost weliswaar 7 AC (dat is nogal veel), maar dan heb je ook wat.
Een witte ring in beeld laat zien wanneer je weer een actie mag uitvoeren. Een soort van ATB (Active Time Battle) gauge mag je gerust wel stellen. De vijanden zijn ook niet langer ‘random encounters’ maar lopen gewoon in de open wereld rond. Jij bepaalt ook wanneer je ze wilt aanvallen. Uiteraard zitten er vijanden tussen die je met veel plezier achterna lopen om de confrontatie aan te gaan. Het vechtsysteem lijkt wat eenvoudig in vergelijking met Final Fantasy XII, maar vanwege het uitwerken van de ideale combo heeft het genoeg pit om de doorgewinterde RPG-speler te plezieren.
Traditiegetrouw III
Van Final Fantasy XIII is het inmiddels bekend dat de bekende en traditiegetrouwe dorpjes en winkeltjes zo goed als zijn verdwenen. In White Knight Chronicles zijn ze nog steeds aanwezig. Items, armors, weapons, ze zijn er allemaal. Daardoor voelt White Knight Chronicles wel vertrouwd aan.
De graphics vallen wat ons betreft wat tegen. Bij tijd en wijlen hadden we het idee dat we een mooi uitziende RPG voor de PlayStation®2 aan het spelen waren. Enkele cutscenes zijn dan weliswaar voorzien van de nodige CGI, maar de meeste zijn in-game. En deze laatste zijn gewoon niet zo mooi, iets wat je wel zou verwachten van een PS3™ exclusive. Met games van het afgelopen half jaar zijn we erg verwent. White Knight Chronicles voelt met haar graphics verouderd aan.
Ook het geluid is niet iets waarover we naar huis willen schrijven. Het deuntje wat door onze speakers dendert tijdens de opening is best aardig, maar daarna zakt het weg of erger nog helemaal verdwenen. Je hoort personages met elkaar praten, maar vanwege het ontbreken van de muziek voelt het erg leeg en alleen. Het praten met de dorpelingen is zonder enige voice-acting en wordt uit de doeken gedaan door middel van ouderwetse tekstballonnen.
Vernieuwend
Naast alle traditiegetrouwe elementen, en een aardig systeem waarmee je je personages kunt opbouwen, is het online gedeelte toch enigszins vernieuwend voor een RPG op de console. De door jou eerder aangemaakte personage aan het begin, komt nu ineens in de spotlight te staan. Het eerste opvallende (waar in andere recensies ook over wordt geklaagd) is dat hij of zij geen ene donder zegt tijdens de singleplayer. Ja en nee knikken is het enige wat er uit komt. Je kunt hem of haar gewoon beschouwen als een party member en overeenkomstig voorzien van de nodige uitrusting, skills, automatische piloot, etc. Maar voor de rest is het een personage dat net zo goed een vogelverschrikker had kunnen zijn. Het is wel belangrijk dat je dit zelf aangemaakt personage laat meegroeien met de rest, want met dit personage kun je namelijk online quests en missies uitvoeren.
In een soort afgeknepen versie van World Of Warcraft of Monster Hunter kun je je aangemaakte en tijdens de singleplayer opgebouwde personage meenemen naar online quests. Je maakt een eigen room aan dat er uit ziet als een dorp. Naarmate je groeit in ‘Guild Rank’ groeit je dorp en kun je er steeds meer in zetten (bijvoorbeeld beloningen wanneer je met succes een missie of quest afsluit). Andere spelers kunnen zien of er rooms (dorpen) beschikbaar zijn en binnen de kortste keren lopen er andere spelers rond in jouw dorp opzoek naar medespelers om gezamenlijk online quests uit te voeren. De ervaring die jouw personage op doet neem je ook weer mee terug naar de singleplayer. Inclusief vergaarde voorwerpen, wapens, kleding, etc.Vice versa werkt dit natuurlijk ook.
Tijdens onze quests werden we gelukkig bij de hand genomen door een paar aardige spelers toen wij aangaven dat het onze eerste reeks online quests waren. “Geen probleem”, was het antwoord. Wij stonden qua niveau nog in de kinderschoenen maar onze kompanen hadden gelukkig “no life” en waren van zo’n hoog niveau dat ze bijna alle monsters en vijanden konden verslaan met één slag. En gelukkig maar, want met onze pijl en boog wisten we niet veel schade aan te richten. Nadat we de benodigde voorwerpen hadden gevonden werden we nog getrakteerd op een heuse ‘boss battle’. Het kaliber van deze vijand was voor ons te hoog gegrepen (het werd ons al aan het begin aangeraden om nog enkele niveaus te groeien eer we aan deze missie zouden beginnen) maar gelukkig wisten onze kompanen ons op tijd te ‘healen’ terwijl ze dodelijke slagen uitdeelden op de strategische plekken van de vijand (een eindbaas kun je op verschillende plekken raken voor maximale schade). Missie volbracht, en we werden weer terug gezet in ons dorp. We waren aangenaam verrast door deze online feature. Dat het vervolgens gratis is, we vlot verbinding konden maken met de server, en lag-vrij konden spelen, maakte de ervaring des te leuker.
Gameplay: 8
Het verhaal is standaard, en de gameplay zelf is niet heel erg uitdagend voor een doorgewinterde RPG-speler. Het zelf creëren van combo’s en de mogelijkheid om zowel off- als online je personage de nodige ervaring te laten opdoen zijn dan wel weer erg leuk. De uitvoering van een bekend uitziende ATB gauge in de vorm van een cirkel, te samen met de balk van waaruit je je acties kunt kiezen, is niet overtuigend maar zeker niet slecht.
Graphics: 7
De omgevingen in de open wereld, zoals we die vaak zien in RPG’s, zien er nog redelijk gevuld uit. Het kleurenpalet is flink aangedikt om het nog een beetje op te vrolijken. Maar voor de rest kan het niet verhullen dat het inmiddels een game is uit 2008. Helemaal als we naar de games kijken van het afgelopen half jaar en zien waar de PS3™ toe in staat is.
Sound: 6
Het enige wat ons echt kon opvrolijken is het deuntje wat je hoort tijdens de openingstrailer. Voor de rest was de muziek soms ver te zoeken en totaal niet interessant meer om meegevoerd te worden met de acties van de personages of het niet al te interessant verhaal. De voice-acting is ok, maar kan veel beter. Het gebrek aan stemmen tijdens gesprekken met winkelpersoneel of mensen op straat brengen het cijfers zelfs nog iets naar beneden.
Lifespan: 9
Een dikke en welverdiende 9. Level-5 laat ons weten dat de singleplayer ongeveer 25 á 30 uur duurt. De online multiplayer verdubbelt dat uren aantal op z’n minst. Voor sommige quests moet je beschikking over de nodige in-game ervaring, skills en uitrusting. Als er even niemand online te vinden is, dan kun je altijd nog je personage laten ‘grinden’ naar meer EXP. in de singleplayer om vervolgens goed voor de dag te komen wanneer de nodige kompanen weer online zijn. Tijdens onze online-sessies waren er meer dan genoeg mensen online die wel zin hadden in de nodige online quests. Dat we het juiste niveau nog niet hadden om aan bepaalde zware quests mee te doen vonden we dan ook uiterst jammer.
Eindcijfer: 8
Hoewel de singleplayer wat matig is en ouderwets aanvoelt, wordt alles dik in orde gemaakt door de online multiplayer waarmee je met maximaal 4 personen online kunt om de nodige missies uit te voeren. Monster Hunter of World Of Warcraft lite anyone? White Knight Chronicles is geen Final Fantasy XIII, maar Level-5 heeft haar best gedaan met de online features. Onze honger naar Final Fantasy XIV werd in ieder geval even gestild.
Lees het originele bericht:
White Knight Chronicles review